1001 albumów muzycznych

Znalazłem dziś w Empiku książkę “1001 albumów muzycznych - historia muzyki rozrywkowej” (czyli znana lista “1001 albums you must hear before you die”), stworzona przez 90 krytyków muzycznych pod redakcją Roberta Dimery.
Jak wiadomo na liście tej znajduje się jeden z albumów Bon Jovi - Slippery When Wet. Oto, co napisano na jego temat:

“Krytycy nigdy nie byli mili dla Bon Jovi, a sukces Slippery When Wet przypisywali często przesadzonej sentymentalności zespołu i chłopięcemu urokowi wokalisty Jona Bon Jovi, a nie ich muzycznym talentom. Nieważne. Bon Jovi dokonali czegoś nieprawdopodobnego na tym albumie - zmienili heavy-metal w gatunek pop, który pokochałyby kobiety. A po drodze ich płyta zyskała status wielokrotnie platynowej i znalazła się na szczycie amerykańskiej listy przebojów.
Bardzo przydatna była umiejętność Jona do śpiewania na całe gardło wysokich tonów, ale znaczenie miało również syntezatorowo ciężkie brzmienie i wpadające w ucho melodie. Ponadto Bon Jovi cenili sobie prostotę i pisali piosenki o codziennych tematach, do których każdy mógł się odnieść - romantyczne wzloty (”You Give Love A Bad Name” - numer jeden w Stanach Zjednoczonych) , zatrudnienie (”Livin’ On A Prayer” - kolejny numer jeden) i dziewictwo (”Never Say Goodbye”). Jak napisał Chuck Klosterman w swoim heavymetalowym pamiętniku Fargo Rock City, Bon Jovi chwytał “za serce, a nie rozum”.
Co nie znaczy, że fani metalu nie mieli powodów do zadowolenia. Zespół testował swoje piosenki, grając je w pizzerii, bo chcieli się upewnić, że ich kawałki miały wystarczająco dużo charakteru. Richie Sambora był wytrawnym gitarzystą w swoich ognistych solówkach, a także na nowo rozpowszechnił talkbox - urządzenie używane najpierw przez Petera Framptona, które pozwalało grającemu wokalem, symulować dźwięk gitary. I mimo swego romantycznego idealizmu, wers “I’ve seen a million faces and I’ve rocked them all” (”Widziałem milion twarzy i wszystkie je rozbujałem”) pokazuje, że Jon wiedział, jak odwołać się do podstawowych pragnień męskich fanów rocka.”

Poza tym był jeszcze cytat z Richie’ego z 2002 roku: “Reaganomia sprawiła, że wierzyliśmy, iż wszystko jest w porządku… Wszyscy cholernie dobrze się bawili, wiesz?”

Strona obok to oczywiście fota z koncertu Jona i Richiego.
Co ciekawe, jako autorzy wszystkich utworów zostali wymienieni właśnie oni, z pominięciem wkładu Desmonda Childa.

Poza tym, przy omówieniu albumu Appetite For Destruction zespołu Guns N’ Roses było napisane, że pomimo tego, iż na albumie kawałki podpisane są jako twory wszystkich członków zespołu, to w rzeczywistości znakomitą większość z nich popełnił Izzy Stradlin.