Nowy album Bon Jovi dowodzi jednego: zespół nie stoi w miejscu, a z drugiej strony jest to wciąż stare dobre Bon Jovi. Tym razem płyta wyszła w kilku formatach, w tym jako Dual Disc, co zgrabnie odnotowali szefowie wytwórni Def Island, dla których był to pierwszy taki eksperyment. Trzeba wspomnieć, że raczej udany jak popatrzymy na wyniki sprzedaży(o Polsce jako patriota nie będę wspominał).
Have a Nice Day powstawała w dwóch fazach. Pierwsza faza to rezultaty pracy z Johnem Shanksem jako producentem, druga to koncepcje Ricka Parashara(producenta min. Nickelback, Pearl Jam i Alice In Chains). Dlatego, że pozostali dwaj producenci(JB, RS) się nie zmieniali, otrzymaliśmy album bardzo spójny, zarówno od strony muzycznej jak i tekstowej. Shanks i Parashar wykonali kawał dobrej roboty, grupa dawno nie brzmiała tak świeżo i nowocześnie. Jest wiele smaczków i eksperymentów, a przede wszystkim parę niespodzianek. Ale u Bon Jovi liczą się piosenki przede wszystkim. Warto tu wspomnieć, że oprócz starych współpracowników(Child, Falcon), jako autor zadebiutował John Shanks i po kilkunastu latach powrócił David Bryan. Zaproszono nawet współtwórcę Its My Life Maxa Martina.
Longplay zaczyna się utworem tytułowym i trzeba przyznać, że piosenka nieźle wymiata. Mamy tu całe BJ- riff, solo, podniosły refren i chórki, a wszystko podane nowocześnie. Od strony tekstowej jest to oczywiście piosenka ironiczna, czy nawet sarkastyczna. Have a Nice Day równie dobrze może znaczyć Fuck You (co zresztą podkreślał Richie). Wszystko zależy od kontekstu. I to jest wielki plus pierwszego singla. A nazwanie całego albumu HAND też nie jest przypadkowe. Z jednej strony mamy przesłanie Miłego dnia, a więc optymizm i dobra zabawa. Z drugiej jest jakby zakodowana wiadomość do nie-fanów zespołu, wytwórni, życzliwych recenzentów etc: Spadajcie! Mamy gdzieś, co o nas sądzicie. Świetny pierwszy singiel, świetny początek płyty.
Kolejny rocker to I Wanna Be Loved. Jednomiarowy, pulsujący riff ale przede wszystkim bardzo dobry osobisty tekst Jona, który podzielił się ze słuchaczem częścią swojego dzieciństwa(pytanie tylko-ile jest tu prawdy, a ile fikcji). Utwór ma wydźwięk bardzo uniwersalny, a refren jak zwykle u Bon Jovi podbudowuje i nastraja optymistycznie(jedynym warunkiem jest bycie kochanym). Jeśli jesteśmy przy podbudowywaniu, to prym tutaj wiedzie Welcome To Wherever You Are. Nawet najgorszy pesymista poczuje się lepiej po takiej dawce pociechy, wiary i nadziei, jaką serwuje nam BJ. Piosenka zaczyna się jak typowa balladka, ale refren jest po prostu wspaniały i podniosły do granic możliwości. Na taką balladę czekaliśmy 10 lat, nic dziwnego, że będzie singlem.
Drugą świetną balladą jest Bells Of Freedom. Znakomita linia melodyczna i ciekawy tekst, mówiący, że niezależnie od sytuacji musimy wierzyć w siebie i cieszyć się z bycia wolnymi ludźmi.
Singlem będzie też Who Says You Cant Go Home, piosenka będąca pochwałą domu i miasta rodzinnego. Kolejna fajna autobiograficzna historia napisana przez duet liderów, muzycznie odpowiednik utworów jak Saturday Night, Ill Sleep When Im Dead czy Open All Night(wersja z box setu).
O Last Man Standing pisałem już wcześniej, dodam jedynie, że nowa wersja powala swoją energią. Wspaniała gra Richiego(super riffy i rwane solo), tekstowo najdojrzalsza piosenka na płycie i jedna z najważniejszych w karierze zespołu. Na takie utwory czeka się latami. Wildflower to jedna z 4 piosenek, które Jon dopisał (pierwotny album nie przypadł mu do gustu, ale o tym za chwilę). Jest to ballada, która muzycznie wyróżnia się fajną solówką. Ale to tekst jest tutaj najważniejszy(wbrew pozorom nie jest to piosenka miłosna). Prawdopodobnie jednak będzie to utwór o którym się szybko zapomni. Natomiast pozostałe piosenki ciężko będzie zapomnieć, od dawna zespół nie wydał tak równej płyty (śmiem twierdzić, że od NJ).
Last Cigarette nadaje się na singla, podobnie jak Complicated. Pierwszą z nich współtworzył Dave Bryan, drugą Falcon i Martin. Cigarette brzmi nowocześnie i młodzieżowo (ktoś nawet porównał ją do klimatów Avril Lavigne i muszę przyznać, że coś w tym jest). Warto tu jeszcze wspomnieć o ciekawej produkcji Parashara, który w pewnych momentach zaskakuje totalnie.
Complicated to typowe BJ z zabawnym tekstem. Jon niby woła o pomoc ale z dużą dawką ironii. W ogóle nową płytę charakteryzuje w dużej mierze ironiczne podejście do wszystkiego (w HAND- do świata, polityki, wytwórni etc, w Cigarette mamy porównanie miłości do ostatniego papierosa, w Complicated uważny słuchacz znajdzie odwołanie do innego słynnego przeboju pod tym samym tytułem niejakiej A.L.-I heard that song but I wont play it(…)).
Novocaine też zaskakuje ciekawym brzmieniem i oryginalnym tekstem. Jest tu trochę ironii (all the remnants can be mine), ale i gorzkiej prawdy (Jon chce zmienić swoje nazwisko na popularny lek-painkiller nowokainę). Widać jak na dłoni zmęczenie lidera problemami z wytwórnią, krytykami, przeświadczeniem, że zespół istnieje tylko dzięki starym hitom (once upon is doing time). Jon chce pokazać wyraźnie, że theres a different kind of meaning now to livin on a prayer. Tylko, że jedni tego nie zauważają, a inni mają to gdzieś. Novocaine jest więc swoistym oczyszczeniem i wskazówką drogi którą będzie podążał zespół.
Ważne jest to, że chłopaki potrafią podejść do własnej twórczości z przymrużeniem oka (co widać choćby w Story of My Life- Im gonna write the melody thats gonna make history). Niby prosty tekst ale jak prawdziwy. Jest to wyraźne przesłanie do fanów, żeby byli wierni zespołowi do końca, a nie kolejna napuszona autobiografia. No i jeszcze I Am. Wspaniała piosenka, kompozytorski majsterszyk. Pomimo nieskomplikowanego tekstu bardzo dojrzała. John Shanks wniósł bardzo wiele zarówno jako współautor jak i producent. Płyta kończy się bonusem Dirty Little Secret. wietny kawałek na zakończenie płyty, sekcja rytmiczna daje czadu.
Anglicy mają jeszcze Unbreakable. I właśnie te dwa kawałki, a także These Open Arms i Nothing były na pierwszej wersji albumu. Zostały wyrzucone bo po prostu nie pasowały do całości. Jon powiedział, że nie chciał przedobrzyć. Jego celem był album szczery, dojrzały i spójny. Głównie pod względem tekstowym. I to udało się osiągnąć. Zauważmy, że nie ma na płycie piosenek miłosnych, albo utworów sugerujących, że zespół odcina kupony. A te wszystkie bonusy właśnie byłyby takimi odniesieniami (DLS- luzacki tekst z seksualnym podtekstem, Unbreakable- pochwała własnego ego, a dwie ballady są oczywiście o miłości).
Podsumowując- HAND jest płytą bardzo udaną, prawdopodobnie najlepszą od TD (ale to czas pokaże), dla fanów rzecz bezcenna. A co z komercją i przyciąganiem nowych fanów? Otóż nic bowiem zespół tym albumem udowodnił (a także bardzo krótką trasą), że kończy się walka o popularność i poklask. Wystarczy im to co mają. Nam też. Have A Nice Day!
