Lost Highway

Od sukcesu CRUSH Bon Jovi rozpieszcza fanów praktycznie co rok wypuszczajÄ…c na rynek kolejne wydawnictwa. Bardziej (HAND) lub mniej udane (TLFR), ale dowodzÄ…ce, że zespół próbuje siÄ™ rozwijać. W 2007 roku postanowiono zaserwować fanom album LOST HIGHWAY. I uÅ›ciÅ›lijmy na samym poczÄ…tku, że jest to pÅ‚yta inspirowana muzykÄ… country i Nashville (które jest swoistÄ… MekkÄ… dla muzyków country). Od klimatu pÅ‚yty, poprzez historie opowiadane w piosenkach, aż na bogatym instrumentarium koÅ„czÄ…c-czujemy ducha tej muzyki. I bÄ…dźmy szczerzy, żeby do koÅ„ca zrozumieć tÄ™ muzykÄ™-trzeba być Amerykaninem. StÄ…d wÅ‚aÅ›nie biorÄ… siÄ™ problemy z klasyfikowaniem najnowszej pÅ‚yty BJ w Europie i zwÅ‚aszcza w Polsce. Bo co my możemy wiedzieć o country? Możemy tylko próbować…Ale fani zespoÅ‚u majÄ… uÅ‚atwione zadanie bowiem pÅ‚yta wciąż brzmi jak powinno brzmieć Bon Jovi. Jon i Co. nie byliby sobÄ…, gdyby zrobili nagle caÅ‚kowity zwrot i przestali grać w swoim stylu. Poza tym, perfekcjonizm Jona kolejny raz daÅ‚ o sobie znać. Zgodnie z zasadÄ…: jak robić coÅ› nowego- to robić to profesjonalnie lider podjÄ…Å‚ współpracÄ™ z artystami i kompozytorami, którzy obecnie stanowiÄ… absolutnÄ… czołówkÄ™ w muzyce country. PoczÄ…wszy od drugiego producenta Danna Huffa, przez songwriterów Gordie Sampsona, Bretta Jamesa, Hillary Lindsey(caÅ‚a trójka dostaÅ‚a w tym roku Grammy w kategorii best song country), a na duecie Big&Rich i Leann Rimes koÅ„czÄ…c. Zawrotu gÅ‚owy można dostać…Dla przeciÄ™tnego czÅ‚owieka z USA, który nie sÅ‚uchaÅ‚ pÅ‚yty, a spojrzy na te nazwiska-sytuacja bÄ™dzie jasna: Bon Jovi poszli w country…Dla Europejczyka, któremu te nazwiska nic nie mówiÄ…, ale przesÅ‚uchaÅ‚ pÅ‚ytÄ™-bÄ™dzie siÄ™ wydawaÅ‚o, że BJ nagraÅ‚ pÅ‚ytkÄ™ pop. To jak to jest w koÅ„cu?

NajproÅ›ciej można odpowiedzieć, że to BJ inspirowane Nashville. Mniej tu rocka, wiÄ™cej subtelnoÅ›ci i piÄ™knych melodii. Ale tez nie do koÅ„ca. Muzyka country od wielu lat ewoluuje, zapożyczajÄ…c wiele z rocka i innych odmian muzyki. W USA praktycznie te rodzaje sÄ… wymieszane i czasem przypadek decyduje o klasyfikacji danego utworu(Å›wietnym przykÅ‚adem jest ogromny sukces Who Says You Can’t Go Home??). ZresztÄ…, od tej piosenki wszystko siÄ™ zaczęło. To dlatego wÅ‚aÅ›nie Jon postanowiÅ‚ spróbować swoich siÅ‚ w country. Czy mu siÄ™ udaÅ‚o-historia pokaże…Dla fanów oczywiÅ›cie to plus-pod warunkiem, że bÄ™dzie to eksperyment jednorazowy. Ale do rzeczy…

Album zaczyna się świetnym utworem tytułowym. Tekstowo i muzycznie to wymarzona piosenka do jazdy samochodem. Nic dziwnego, że została wykorzystana w filmie drogi Wild Hogs. Ale z drugiej strony to przecież klasyczne BJ. Jakby na tej podstawie klasyfikować piosenki to okazałoby się, że BJ grają country już od dawna.

Tekstowo album jest bardzo równy i tylko dwie piosenki odstają od reszty(Summertime i We Got It Going On). Obydwie są po prostu luzackie i proste. O tej drugiej warto wspomnieć, bo została napisana i nagrana wraz z duetem Big&Rich. Motoryczny bas, talk-box i inne zabawki świadczą, że to rockowe wcielenie BJ, ale czy można by tu mówić o elementach country? Można by i już tłumaczę dlaczego- otóż powyższy duet jest przedstawicielem nurtu modern country-rocka. Wszystko jest wymieszane i dlatego darujmy sobie analizę. Summertime to taki nowoczesny BJ, jaki poznaliśmy niedawno ale czy pasuje na płytę? Chyba nie na tą. Tekst młodzieżowy niczym 99 In The Shade ale pamiętajmy, że wtedy chłopaki naprawdę byli młodzi. A w porównaniu z naprawdę dojrzałymi tekstami innych piosenek z LH- Summertime wypada bladziutko. Muzycznie oczywiście piosenka porywa, może być rekompensatą dla tych fanów, którzy na LH poszukiwali szybszego tempa. Ale czy naprawdę Jon i Richie potrzebują jakiś życiowych tragedii (rozwody, rozstania, śmierć kogoś bliskiego etc), żeby stworzyć takie dzieła jak Whole Lot Of Leavin czy Any Other Day? Chyba tak  bo te piosenki są po prostu najlepsze na płycie. Pierwszą z nich(napisana wraz z Johnem Shanksem i też jego produkcji) Jon powinien zadedykować swoim kumplom z zespołu. Jest to reakcja Jona na to, co działo się w ich życiu prywatnym. Muzycznie to klasyczne BJ, bez silenia się i wydumanych pomysłów. Any Other Day to z kolei piosenka współautorstwa Gordie Sampsona, co może dziwić, bo to znów typowe BJ, jakie fani najbardziej lubią. Mamy nawet dwie solówki Richiego. Sampson prawdopodobnie udzielał się tekstowo, bo ciężko jest tu znaleźć country(choć jak mówiłem wcześniej- trudno jest to zrobić Europejczykowi). Te dwie piosenki to oblicze dojrzałego BJ, jakie poznaliśmy na These Days. Potrzeba czasu aby dojrzały w słuchaczu. To nie materiał na single. Wspaniałe teksty, podniosłe refreny i świetna gitara Ricka. Perełki.

Szybszym kawaÅ‚kiem jest też The Last Night, która po natÅ‚oku ballad lekko podkrÄ™ca tempo pod koniec albumu. Tekstowo to dawka nadziei, jakÄ… zawsze serwuje nam zespół. Od strony muzycznej to ponownie współpraca z Shanksem. PÅ‚ytÄ™ koÅ„czy I Love This Town- klon WSYCGH, z tym, że zamiast It’s all right mamy Say Yeah. Stadionowa atrakcja i radocha dla fanów i zespoÅ‚u. Muzycznie to już przedstawiciel nurtu country-western(podobnie jak odrzut Put The Boy Back In Cowboy), tekstowo to pean na cześć Nashville. WspaniaÅ‚e wyeksponowane solo Richiego. Dobra koÅ„cówka albumu. Trzeba tu wspomnieć, że Jon coraz lepiej sobie radzi z ustawianiem tracklisty- na ostatnich albumach nie ma czasu na nudÄ™, mamy ostry poczÄ…tek, Å›rodek i koniec. Lost Highway ma wspaniaÅ‚y klimat od poczÄ…tku do koÅ„ca, jest po prostu równa.

Ballady specjalnie zostawiÅ‚em na koniec. Można je podzielić na dwie kategorie: a-typowe BJ i b- nowej jakoÅ›ci ale genialne w swojej prostocie. Do pierwszej kategorii można zaliczyć Everybodys Broken i One Step Closer. PierwszÄ… z nich Jon napisaÅ‚ ze starym kumplem Billym Falconem, bez Richiego- co sugeruje, że ponownie lider chciaÅ‚ coÅ› opisać ze swojej perspektywy. Broken to oczywiÅ›cie pozytywne przesÅ‚anie ale przede wszystkim to piosenka o samotnoÅ›ci i zagubieniu. O życiu. PodniosÅ‚y refren niczym w najlepszych balladach, wspaniaÅ‚y rytm perkusji w drugiej zwrotce(nobody swings like Tico Torres). Na marginesie wspomnÄ™ tu o teledysku stworzonym przez fana i umieszczonym na youtube jako Tribute To Mr Sambo. Richie byÅ‚ wtedy na detoxie w klinice, a dziÄ™ki wpisom fanów Broken zaczęło żyć wÅ‚asnym życiem. PowstaÅ‚ taki maÅ‚y hoÅ‚d dla Sambory, pokazujÄ…cy że bez niego nie ma zespoÅ‚u. One Step Closer to zachÄ™ta do podjÄ™cia ryzyka, znowu podniosÅ‚y refren typowy dla zespoÅ‚u ale uwagÄ™ zwraca genialna linia melodyczna w zwrotkach i Å›piew Jona. W ogóle warto tu wspomnieć, że frontman gÅ‚osowo siÄ™ nie oszczÄ™dzaÅ‚. Do drugiej kategorii ballad należą pierwszy singiel Make a Memory, Seat Next To You i Till We Ain’t Strangers Anymore. Wszystkie trzy wyprodukowane przez Danna Huffa, który wniósÅ‚ nowÄ… jakość do ballad zespoÅ‚u. Singiel zaczyna siÄ™ niemrawo, by pod koniec zamienić siÄ™ w czystÄ… magiÄ™. Richie jest tutaj w szczytowej formie, wokal Jona subtelny i przejmujÄ…cy. A z drugiej strony piosenka nie jest przecież jakoÅ› specjalnie noÅ›na i komercyjna. Nie zmienia to jednak faktu, że w zestawieniach na caÅ‚ym Å›wiecie nieźle namieszaÅ‚a. Czyli wolność i swoboda artystyczna, o której wspominaÅ‚ Jon, jest tutaj najbardziej widoczna i co najważniejsze-przynosi efekty. Jest to także jedyna współkompozycja Desmonda Childa na LH, który ponownie wcieliÅ‚ siÄ™ w executive producera. Seat Next To You to efekt współpracy z Hillary Lindsey, która udzielaÅ‚a siÄ™ także w chórkach. WspaniaÅ‚y klimat, piosenka, która musi dojrzeć w sÅ‚uchaczu. Nie jest to materiaÅ‚ na hit, ale wieloznaczny tekst i najwyższej jakoÅ›ci wokal Jona rekompensuje wszystko. Interpretacja należy do sÅ‚uchacza(dla Richiego np.to pożegnanie z ojcem). BJ zbliżyli siÄ™ tutaj do poezji, co tekstowo wynosi ich na najwyższy poziom po tych wszystkich stand my ground live my life i innych kliszach, które niebezpiecznie Jon sobie wszystkie przyswoiÅ‚. Z kolei Strangers to kawaÅ‚ek napisany wraz z Brettem Jamesem i zaÅ›piewany w duecie z gwiazdÄ… country Leann Rimes. Chemia w wokalu miÄ™dzy niÄ… a Jonem wypada bardzo dobrze, Å›wietny dialog kochanków. Gitarka Richiego- mistrzostwo Å›wiata. MateriaÅ‚ na singiel w USA i kolejny hit.

Instrumentarium użyte na LH to kolejny krok do przodu w rozwoju muzyków zespołu. Richie grał min. na elektrycznej gitarze hawajskiej, banjo, mandolinie. Do studia ponadto zaproszono mnóstwo muzyków, grających na mało rockowych instrumentach. Na płycie słychać akordeon, skrzypce, organy i wiolonczelę. Producenci John Shanks i Dann Huff stanęli na wysokości zadania, dzieląc się obowiązkami po połowie.

Lost Highway to nowa jakość i zarazem pozytywna niespodzianka dla fanów(bo jeśli zespół się gdzieś tam zagubił na autostradzie-to niech tam zostanie na jakiś czas- z pożytkiem dla siebie i dla nas). Dla zwykłych słuchaczy może to być płyta country, dla innych- płyta pop, ale dla fanów BJ jest to typowe BJ podane w nowym sosie. Smakowitym-na dzień dzisiejszy-trzeba przyznać. A opinie znawców, ekspertów, wszelakiej maści recenzentów? No cóż- jak mawiał Clint Eastwood: Opinions are like assholes-everybody has one. A my czekamy na solową Richiego. Keep The Faith!